Дар посух ба тахкиркунандагон ба Курьони азимушшаьн дар Амрико
 

Мусхафу хам китобро сузанд
Манбаьхои     нобро сузанд
Кибларо ,мехробро сузанд
Оташу хоку обро сузанд!

Ин сияхкорони бадкирдор
Бадгухар,бадсигол,бадрафтор
Аз адоват,кинаи додор
Пару боли укобро сузанд!

Худ ситеза бо   Худо   карданд
Фитнае дар чахон ба по карданд
Душманони Худо хато карданд
Пушти парда савобро сузанд!

Оташи хашми мусалмонон
Ошикони хикмати Курьон
То киёмат мешавад туфон
Лонаи ин зубобро* сузанд!

*зубоб-чамьи хашарот,занбурхо

Навишташуда тавассути Некварз- Ҳошим Холзода

Сипос бар неъмати ҳаёт ва дарки моҳи шарифи Рамазон

Шукр Худоеро, ки неъмати ҳаётро арзонӣ дошт. Одамӣ бояд неъматшинос бошад. Асли неъмат ва баҳрабардории одамӣ умр аст. Умр, ки тамом шуд дафтар баста мегардаду ҳеҷ баҳраи дигар надорад. Инсон ҳар баҳрае, ки мехоҳад барад фақат дар вақти ҳаёти ўст, умр ки ба поён расид на гуноҳат илоҷ дорад, ки ба тавба пок шаваду на савобат зиёд мегардад. Ба қавли шоир:

Тарҷумаи Қуръон дар Маснавии Мавлоно.

Тарҷумаи сураи Фотиҳа

اَلْحَمْدُ لِلّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ

“Ситоиш Худоро, ки парвардигори ҷаҳониён аст”
Хуш нагардад аз мадеҳӣ синаҳо,
Чун ки дар маддоҳ бошад кинаҳо.
Эй дил аз кину кароҳат пок шав,
В-онгаҳон алҳамд хон чолок шав.
Бар забон алҳамду икроҳи дарун,
Аз забон талбис бошад ё фусун.
В-онгаҳон гуфта Худо, ки нангарам,
Ман ба зоҳир, ман ба ботин нозирам.
                        (дафтари чаҳорум, байти 1735-1738)

Об, падидаи осмонӣ

Одамӣ одат дорад, ки ҳангоми дуо кардан дастҳои худро ба суи осмон баланд кунад ва маъонии баланду мутаолиро осмонӣ донаду осмонро маншаи хайру баракат донад. Бале воқеан осмон маншаи хайру баракат ва зиндагист, чунончи дар сураи Бақара - ояти 22 мехонем:

الَّذِي جَعَلَ لَکُمُ الْأَرْضَ فِرَاشاً وَالْسَّمَاءَ بِنَاءً وَأَنْزَلَ مِنَ الْسَّمَاءِ مَاءً فَأَخْرَجَ بِهِ مِنَ الثَّمَرَاتِ رِزْقاً لَکُمْ فَلاَ تَجْعَلُوا لِلّهِ أَنْدَاداً وَأَنْتُمْ تَعْلَمُونَ

Қуръон дар Маснавӣ (2)

Офтоб омад далели офтоб,
Гар далелат бояд аз вай ру матоб.

Асарот ва нишонаҳои тасаллути Худованд бар ҷаҳони ҳастӣ беҳтарин далели равшан ва шоҳиди муътабар бар вуҷуди Ў мебошад ва ҳеҷ ниёзе ба радду инкор надорад. Агар дар бораи холиқи осмонҳо ва замин шакку шубҳае дар дил дорӣ аз мазоҳиру шоҳидҳои рўи замин руй бар магардон ва бадон нигоҳ кун то ҳақиқатро дарёбӣ. Аз ояти 53 сураи Фуссилат истифода шудааст.

Об рамзи эҷоди ҳаёт ва тадовуми он

أَوَلَمْ يَرَ الَّذِينَ کَفَرُوا أَنَّ السَّماوَاتِ وَالْأَرْضَ کَانَتَا رَتْقاً فَفَتَقْنَاهُمَا وَجَعَلْنَا مِنَ الْمَاءِ کُلَّ شَيْ‏ءٍ حَيٍّ أَفَلاَ يُؤْمِنُونَ

“Оё кофирон надиданд, ки осмонҳову замин ба ҳам пайваста буд сипас мо онҳоро аз ҳам боз кардем ва ҳар мавҷуди зиндаеро аз об офаридем, чаро боз ба худо иймон намеоваранд?” (Анбиё-30)

Аҷоиботи офариниш

 سَنُرِيهِمْ آيَاتِنَا فِي الْآفَاقِ وَفِي أَنفُسِهِمْ حَتَّي‏ يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ

“Ба зудӣ нишонаҳои қудрати худро дар атрофи ҷаҳон ва дар вуҷуди худашон ба онҳо нишон хоҳем дод, то барояшон ошкор шавад, ки Ў ҳақ аст.”  (Фуссилат / 53)
Барои ошноӣ бештар бо баъзе аз нишонаҳои Худованд нигоҳе ба ин навишта андозем.

Қуръон дар Маснавӣ

Тардид нест дар ин, ки фарҳангу маорифи исломӣ чи дар шакли адабии онҳо ва чи дар сурати таълифоти насрӣ, илмӣ, ахлоқӣ ва ирфонӣ анбошта аз оёти қуръонист, ки соҳибназарон бо тамассук бо онҳо чи бо тафосир ва чи бо истишҳод, матолиби мавриди баёну таҳқиқи худро дорои асосу бунёди маҳкам сохтаанд.

Бод ва лиқоҳ (амали бордоркунӣ)

  Дар ояти 22 сураи муборакаи “Ҳиҷр” Худованди карим бодҳоро бордоркунанда меномад. Ба ин оят таваҷҷуҳ кунед:

 وَأَرْسَلْنَا الرِّيَاحَ لَوَاقِحَ فَأَنزَلْنَا مِنَ السَّماءِ مَاءً فَأَسْقَيْنَاکُمُوهُ وَمَا أَنتُمْ لَهُ بِخَازِنِينَ

“Мо бодҳоро барои борвар сохтан (абрҳо ва гиёҳон) фиристодем, сипас аз осмон об фиристодем ва шуморо аз он об сероб гардонидем. Дар ҳоле, ки шумо хазонадори он набудед.”

Худшиносӣ-Ҷиҳод бо нафс ё каромати нафс

وَمَا أُبَرِّئُ نَفْسِي إِنَّ النَّفْسَ لَأَمَّارَةُ بِالسُّوءِ إِلَّا مَا رَحِمَ رَبِّي إِنَّ رَبِّي غَفُورٌ رَّحِيمٌ

  “Ман худро бегуноҳ намедонам, зеро нафс, одамиро ба бадӣ фармон медиҳад, магар Парвардигори ман бибахшояд, зеро Парвардигори ман омурзандаю меҳрубон аст.”

Асари дуо ва намоз дар Ислом

وَقَالَ رَبُّکُمُ ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَکُمْ إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَکْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِي سَيَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ دَاخِرِينَ

  “Парвардигори шумо гуфтааст : маро бихонед то (дуои) шуморо бипазирам, касоне, ки аз ибодати ман такаббур меварзанд, ба зудӣ ба хорию зиллат вориди дузах мешаванд.” (сураи Рум, ояти 21)

Ахлоқи носутуда

 Ба рафторҳои нописанде, ки Худованд дар Қуръон мардум ва ба хусус мусалмононро аз анҷом додани он наҳй карда аст, ки яке аз онҳо лақабҳои зишт ба якдигар додан ва масхара кардан аст.

Дуоҳои Қуръонӣ (2)

 Тибқи ваъдае, ки ба шумо азизон дода будем, ба идомаи дуоҳои қуръонӣ мепардозем. Дар бахши аввал мо фақат аз дуоҳои сураи муборакаи “Бақара” истифода карда будем ва инак ба идомаи он, яъне дуоҳои сураи “Оли Имрон” мепардозем.

رَبَّنَا لاَ تُزِغْ قُلُوبَنا بَعْدَ إِذْ هَدَيْتَنَا وَهَبْ لَنَا مِن لَدُنْکَ رَحْمَةً إِنَّکَ أَنْتَ الْوَهَّابُ¹

Қуръон ва асрори хилқати инсон (аз назари пизишкӣ)

  Қуръони Карим дар замоне нозил шуд, ки илми пизишкӣ (тиббӣ) дар аввали роҳ буд ва табибон маълумоти зиёде аз коркарди дастгоҳҳои даруни бадани инсон надоштанд.

Гуфтори нек

 Қуръони Карим дар сураи Исроъ ояти 53 мефармояд:

وَقُل لِعِبَادِي يَقُولُوا الَّتِي هِيَ أَحْسَنُ إِنَّ الشَّيْطَانَ يَنزَغُ بَيْنَهُمْ

“Ба бандагони ман бигу сухане гуянд, ки беҳтарин бошад чаро ки шайтон (ба воситаи суханони нохуб) миёни онҳо фитнаю фасод меандозад”

Тафсири илмӣ

 Қуръони Карим, муъҷизаи охирин паёмбари илоҳӣ ҳазрати Муҳаммад (с) аст, ки барои роҳнамоии инсонҳо фиристода шудааст. Ҳар чанд Қуръон ба арабии равшан бар Паёмбар (с) нозил шуд ва ҳатто мардум онро ба осонӣ мефаҳмиданду баҳра мебурданд, ҳангоме, ки як оят равшан набуд, ба Паёмбар (с) руй меоварданд ва ин масъала ҳал мегардид. Аммо ин кор зиёд давом накард ва бо реҳлати ҷонгудози Паёмбари Ислом (с) ҳазорон пурсиши беҷавоб дар миёни мусалмонон монд.

Аллома Муҳаммад Иқболи Лоҳурӣ ва Қуръон

 Иқбол аз оғози умр Қуръонро ба овози баланд қироат мекард. Рўзе ҳангоми тиловат, падараш аз паҳлуи Ў гузашту гуфт: “Иқбол! Ҳар рўз нуктае дар бораи Қуръон барои ту хоҳам гуфт.”

Ҳақ ва ботил дар Қуръон

أَنزَلَ مِنَ السَّماءِ مَاءً فَسَالَتْ أَوْدِيَةُ بِقَدَرِهَا فَاحْتَمَلَ السَّيْلُ زَبَداً رَابِياً وَمِمّا يُوقِدُونَ عَلَيْهِ فِي النَّارِ ابْتِغَاءَ حِلْيَةٍ أَوْ مَتَاعٍ زَبَدٌ مِثْلُهُ کَذلِکَ يَضْرِبُ اللَّهُ الْحَقِّ وَالْبَاطِلَ فَأَمَّا الزَّبَدُ فَيَذْهَبُ جُفَاءً وَأَمَّا مَا يَنفَعُ النَّاسَ فَيَمْکُثُ فِي الْأَرْضِ کَذلِکَ يَضْرِبُ اللَّهُ الْأَمْثَالَ.

                                        Эҳтиром ба падару модар

 Қуръон, китоби ҷомеъест, ки барои саодати башарият фиристода шудааст. Худованд дар ин китоб ҳамаи роҳҳое, ки инсонро ба саодат мерасонанд нишон дода аст. Аз ҷумлаи ин роҳҳо эҳтиром гузоштан ба падару модар мебошад, ки Худованд дар чанд ҷои Қуръон мо бандагонашро амр намудааст. Масалан дар ояти 23 - 24 сураи “Исро” мехонем:

Аз худамон пурсем:

  1.  Оё чизе аз Қуръон медонем?

  2.  Оё метавонем Қуръонро бихонем?