Дуоҳои Қуръонӣ (2)

 Тибқи ваъдае, ки ба шумо азизон дода будем, ба идомаи дуоҳои қуръонӣ мепардозем. Дар бахши аввал мо фақат аз дуоҳои сураи муборакаи “Бақара” истифода карда будем ва инак ба идомаи он, яъне дуоҳои сураи “Оли Имрон” мепардозем.

رَبَّنَا لاَ تُزِغْ قُلُوبَنا بَعْدَ إِذْ هَدَيْتَنَا وَهَبْ لَنَا مِن لَدُنْکَ رَحْمَةً إِنَّکَ أَنْتَ الْوَهَّابُ¹

Дуоҳои Қуръонӣ

Мо инсонҳо як мавҷуди заиф ҳастем ва ҳамеша ба кумак ва ёрии Худованд ниёз дорем. Агар худованд назарашро аз мо  бандагонаш гирад, мо дар чоҳи ҳалокату бадбахтӣ меафтем ва касе ҳам наметавонад моро наҷот диҳад. Аммо бо вуҷуди инки медонем дар баробари қудрати Аллоҳ чизе нестем ба сабабҳои гуногуне мисли: