Қуръон дар Маснавӣ

Тардид нест дар ин, ки фарҳангу маорифи исломӣ чи дар шакли адабии онҳо ва чи дар сурати таълифоти насрӣ, илмӣ, ахлоқӣ ва ирфонӣ анбошта аз оёти қуръонист, ки соҳибназарон бо тамассук бо онҳо чи бо тафосир ва чи бо истишҳод, матолиби мавриди баёну таҳқиқи худро дорои асосу бунёди маҳкам сохтаанд.

Худшиносӣ-Ҷиҳод бо нафс ё каромати нафс

وَمَا أُبَرِّئُ نَفْسِي إِنَّ النَّفْسَ لَأَمَّارَةُ بِالسُّوءِ إِلَّا مَا رَحِمَ رَبِّي إِنَّ رَبِّي غَفُورٌ رَّحِيمٌ

  “Ман худро бегуноҳ намедонам, зеро нафс, одамиро ба бадӣ фармон медиҳад, магар Парвардигори ман бибахшояд, зеро Парвардигори ман омурзандаю меҳрубон аст.”

Асари дуо ва намоз дар Ислом

وَقَالَ رَبُّکُمُ ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَکُمْ إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَکْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِي سَيَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ دَاخِرِينَ

  “Парвардигори шумо гуфтааст : маро бихонед то (дуои) шуморо бипазирам, касоне, ки аз ибодати ман такаббур меварзанд, ба зудӣ ба хорию зиллат вориди дузах мешаванд.” (сураи Рум, ояти 21)

Ахлоқи носутуда

 Ба рафторҳои нописанде, ки Худованд дар Қуръон мардум ва ба хусус мусалмононро аз анҷом додани он наҳй карда аст, ки яке аз онҳо лақабҳои зишт ба якдигар додан ва масхара кардан аст.

Гуфтори нек

 Қуръони Карим дар сураи Исроъ ояти 53 мефармояд:

وَقُل لِعِبَادِي يَقُولُوا الَّتِي هِيَ أَحْسَنُ إِنَّ الشَّيْطَانَ يَنزَغُ بَيْنَهُمْ

“Ба бандагони ман бигу сухане гуянд, ки беҳтарин бошад чаро ки шайтон (ба воситаи суханони нохуб) миёни онҳо фитнаю фасод меандозад”

Аллома Муҳаммад Иқболи Лоҳурӣ ва Қуръон

 Иқбол аз оғози умр Қуръонро ба овози баланд қироат мекард. Рўзе ҳангоми тиловат, падараш аз паҳлуи Ў гузашту гуфт: “Иқбол! Ҳар рўз нуктае дар бораи Қуръон барои ту хоҳам гуфт.”

Ҳақ ва ботил дар Қуръон

أَنزَلَ مِنَ السَّماءِ مَاءً فَسَالَتْ أَوْدِيَةُ بِقَدَرِهَا فَاحْتَمَلَ السَّيْلُ زَبَداً رَابِياً وَمِمّا يُوقِدُونَ عَلَيْهِ فِي النَّارِ ابْتِغَاءَ حِلْيَةٍ أَوْ مَتَاعٍ زَبَدٌ مِثْلُهُ کَذلِکَ يَضْرِبُ اللَّهُ الْحَقِّ وَالْبَاطِلَ فَأَمَّا الزَّبَدُ فَيَذْهَبُ جُفَاءً وَأَمَّا مَا يَنفَعُ النَّاسَ فَيَمْکُثُ فِي الْأَرْضِ کَذلِکَ يَضْرِبُ اللَّهُ الْأَمْثَالَ.

                                        Эҳтиром ба падару модар

 Қуръон, китоби ҷомеъест, ки барои саодати башарият фиристода шудааст. Худованд дар ин китоб ҳамаи роҳҳое, ки инсонро ба саодат мерасонанд нишон дода аст. Аз ҷумлаи ин роҳҳо эҳтиром гузоштан ба падару модар мебошад, ки Худованд дар чанд ҷои Қуръон мо бандагонашро амр намудааст. Масалан дар ояти 23 - 24 сураи “Исро” мехонем:

Чанд ояти ахлоқии Қуръон

...وَأَوْفُوا بِالْعَهْدِ...

   ...Ва авфу бил-аҳди... (Исроъ/34)

  “Ба аҳду паймони худ вафо кунед”

...وَأَصْلِحُوا ذَاتَ بَيْنِکُمْ...

...Ва аслиҳу зота байникум... (Анфол/1)

“Равобити худро бо якдигар ислоҳ кунед” 

Фиреби шайтон

  Шайтон, ки душмани қасамхурдаи мо инсонҳо ҳаст, ҳар лаҳза дар пайи фурсате мегардад, ки мо инсонҳоро гумроҳ кунад. Лизо Худованд дар китоби ҷовидонаи худ, Қуръони Маҷид мо бандагонашро аз ин хатаре, ки мумкин аст ҳар лаҳза гирифтори он шавем огоҳ месозад ва мефармояд:

کَمَثَلِ الشَّيْطَانِ إِذْ قَالَ لِلْإِنسَانِ اکْفُرْ فَلَمَّا کَفَرَ قَالَ إِنِّي بَرِي‏ءٌ مِنکَ إِنِّي أَخَافُ اللَّهَ رَبِّ الْعَالَمِينَ ¹﴿16﴾ جزء 28