Об, падидаи осмонӣ

Одамӣ одат дорад, ки ҳангоми дуо кардан дастҳои худро ба суи осмон баланд кунад ва маъонии баланду мутаолиро осмонӣ донаду осмонро маншаи хайру баракат донад. Бале воқеан осмон маншаи хайру баракат ва зиндагист, чунончи дар сураи Бақара - ояти 22 мехонем:

الَّذِي جَعَلَ لَکُمُ الْأَرْضَ فِرَاشاً وَالْسَّمَاءَ بِنَاءً وَأَنْزَلَ مِنَ الْسَّمَاءِ مَاءً فَأَخْرَجَ بِهِ مِنَ الثَّمَرَاتِ رِزْقاً لَکُمْ فَلاَ تَجْعَلُوا لِلّهِ أَنْدَاداً وَأَنْتُمْ تَعْلَمُونَ

Об рамзи эҷоди ҳаёт ва тадовуми он

أَوَلَمْ يَرَ الَّذِينَ کَفَرُوا أَنَّ السَّماوَاتِ وَالْأَرْضَ کَانَتَا رَتْقاً فَفَتَقْنَاهُمَا وَجَعَلْنَا مِنَ الْمَاءِ کُلَّ شَيْ‏ءٍ حَيٍّ أَفَلاَ يُؤْمِنُونَ

“Оё кофирон надиданд, ки осмонҳову замин ба ҳам пайваста буд сипас мо онҳоро аз ҳам боз кардем ва ҳар мавҷуди зиндаеро аз об офаридем, чаро боз ба худо иймон намеоваранд?” (Анбиё-30)

Аҷоиботи офариниш

 سَنُرِيهِمْ آيَاتِنَا فِي الْآفَاقِ وَفِي أَنفُسِهِمْ حَتَّي‏ يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ

“Ба зудӣ нишонаҳои қудрати худро дар атрофи ҷаҳон ва дар вуҷуди худашон ба онҳо нишон хоҳем дод, то барояшон ошкор шавад, ки Ў ҳақ аст.”  (Фуссилат / 53)
Барои ошноӣ бештар бо баъзе аз нишонаҳои Худованд нигоҳе ба ин навишта андозем.

Бод ва лиқоҳ (амали бордоркунӣ)

  Дар ояти 22 сураи муборакаи “Ҳиҷр” Худованди карим бодҳоро бордоркунанда меномад. Ба ин оят таваҷҷуҳ кунед:

 وَأَرْسَلْنَا الرِّيَاحَ لَوَاقِحَ فَأَنزَلْنَا مِنَ السَّماءِ مَاءً فَأَسْقَيْنَاکُمُوهُ وَمَا أَنتُمْ لَهُ بِخَازِنِينَ

“Мо бодҳоро барои борвар сохтан (абрҳо ва гиёҳон) фиристодем, сипас аз осмон об фиристодем ва шуморо аз он об сероб гардонидем. Дар ҳоле, ки шумо хазонадори он набудед.”

Қуръон ва асрори хилқати инсон (аз назари пизишкӣ)

  Қуръони Карим дар замоне нозил шуд, ки илми пизишкӣ (тиббӣ) дар аввали роҳ буд ва табибон маълумоти зиёде аз коркарди дастгоҳҳои даруни бадани инсон надоштанд.

Тафсири илмӣ

 Қуръони Карим, муъҷизаи охирин паёмбари илоҳӣ ҳазрати Муҳаммад (с) аст, ки барои роҳнамоии инсонҳо фиристода шудааст. Ҳар чанд Қуръон ба арабии равшан бар Паёмбар (с) нозил шуд ва ҳатто мардум онро ба осонӣ мефаҳмиданду баҳра мебурданд, ҳангоме, ки як оят равшан набуд, ба Паёмбар (с) руй меоварданд ва ин масъала ҳал мегардид. Аммо ин кор зиёд давом накард ва бо реҳлати ҷонгудози Паёмбари Ислом (с) ҳазорон пурсиши беҷавоб дар миёни мусалмонон монд.