Аллома Муҳаммад Иқболи Лоҳурӣ ва Қуръон

 Иқбол аз оғози умр Қуръонро ба овози баланд қироат мекард. Рўзе ҳангоми тиловат, падараш аз паҳлуи Ў гузашту гуфт: “Иқбол! Ҳар рўз нуктае дар бораи Қуръон барои ту хоҳам гуфт.”

Чанде баъд, ҳангоме, ки Иқбол монанди ҳамеша машғули хондани қуръон буд, падараш гуфт: “Қуръонро чунон бихон, ки гуё аз ҷониби Худо бар ту нозил мегардад (фуруд меояд).” Ин сухани пурмаъно дар дилаш таъсири амиқе гузошт.

Иқбол Қуръонро ҳамеша бо овози ҷолибу дилкаш қироат менамуд ва дар он ҳол гиря мекард, ҳатто варақҳои Қуръон низ аз ашкҳои вай тар мешуданд. Ин нусхаи Қуръон ҳануз ҳам дар китобхонаи Исломияи колиҷи Лоҳур маҳфуз мебошад.

Иқбол дар як номае ба хоҳараш навишт: “ҳангоме, ки нигоҳе ба зиндагии гузаштаам мекунам бисёр ҳасрату таассуф мехурам, ки чаро қисмати зиёди умрамро дар омухтани фалсафаи Аврупо талаф кардам. Худо ба ман неруи тафаккур ато карда буд ва агар ин неруро омухтан ва таҳқиқи улуим динӣ сарф мекардам, лоақал хидмате ба дини Ислом анҷом медодам.”

Охирин китоби Муҳаммад Иқболи Лоҳурӣ “Ҳавошии Қуръони Маҷид” ном дорад, ки ба забони англиси навишта шудааст.

Аллома дар охири зиндагиаш дучори заъф ва бемории чашм шуда буд. Ба ин иллат аз мутолиаю хондан маҳрум гашта буд. Дар ин даврон танҳо ёру мунисаш Қуръон буд. Ў бо ҳамон андак биноӣ, ба Қуръон менигаристу бо лаззати саршор оёти Қуръонро тиловат мекард.

Аллома Иқболи Лоҳурӣ дар васфи Қуръон чунин мегуяд :

Нақши Қуръон чун дар ин олам нишаст,

Нақшҳои попу коҳинро шикаст.

Фош гуям ончи дар дил музмар аст,

Ин китобе нест, чизи дигар аст.

Чунки дар ҷон рафт ҷон дигар шавад,

Ҷон, ки дагар шуд ҷаҳон дигар шавад.