Гуфтори нек

 Қуръони Карим дар сураи Исроъ ояти 53 мефармояд:

وَقُل لِعِبَادِي يَقُولُوا الَّتِي هِيَ أَحْسَنُ إِنَّ الشَّيْطَانَ يَنزَغُ بَيْنَهُمْ

“Ба бандагони ман бигу сухане гуянд, ки беҳтарин бошад чаро ки шайтон (ба воситаи суханони нохуб) миёни онҳо фитнаю фасод меандозад”

Яъне муъминон бояд дар интихоби суханони худ диққат намоянд ва ба беҳтарин равишу шева сухани худро баён кунанд ва чизеро гуянд, ки некутар аст. Масалан мо мехоҳем дар бораи чизе ба касе эътироз ва норозигии худро баён кунем, Қуръон мегуяд, ки бояд ба беҳтарин равиш баён кунем. Онгоҳ Қуръон сабабашро чунин баён мекунад: шайтон миёни шумо кинаю душманӣ эҷод мекунад.

Вақте мехоҳем суханеро баён кунем, бояд ҳамаи тарафҳои онро фикр кунем ва набояд суханро бе инки фикр кунем дар ҳаво партоб кунем. Чун шайтон мунтазири чунин фурсатҳое мегардад, то аз суханони мо истифода карда қалбҳои мо муъминонро аз ҳам ҷудо кунад. Пас вақте сухан мегуем бинем, ки оё шайтон метавонад аз он сухан истифодаи бад кунад ё не? Агар наметавонад онро гуем ва агар метавонад нагуем.

Фикр накунем, ки фалонӣ бо ман бародари динӣ ҳасту агар сухани бад ҳам гуям, ў мегуяд “хуб гуфтӣ!” . Чун агар ў мешунавад шайтон ҳам мешунавад ва шайтон хуб медонад, ки аз ин сухани гуфтаи мо чи тавр байни мо душманӣ андозад. Ба қавли шоир:

Сухан дониста гуй, то дўстро душман нагардонӣ,

Зи ҳарфи бетааммул ошно бегона мегардад.

Барои ҳамин ҳам мо бояд дар сухан гуфтанамон хело боэҳтиёт бошем.

Нақл мекунанд, ки Ҳорун Ар-рашид халифаи аббосӣ дар хоб дида буд, ки дандонҳояш рехта аст. Муаббиреро (таъбиркунандаи хоб) хост, ки биёваранд то хобашро таъбир кунад, ва оварданд.

Ў гуфт: “тамоми хешовандони халифа дар замони ҳаёташ аз дунё хоҳанд рафт!”

Ҳорун-Ар-рашид аз ин таъбир хеле ғамгин шуду гуфт: каси дигар ҳам ҳаст, ки ин хобро таъбир кунад?

Гуфтанд: Бале ҳаст.

Гуфт : Онро биёваред!

Вақте оварданд гуфт: “Умри халифа аз тамоми бастагонаш дарозтар аст!”

Хуб, ин ду таъбир ҳар ду яке буд, аммо ба ду иборат, лизо халифа дастур дод, ки аввалиро шаллоқ зананд ва дуввумиро ҷоиза диҳанд.
Ин аст, ки Қуръон мефармояд: “Бо некутарин иборат гуфтугу кунед.”