Ахлоқи носутуда

 Ба рафторҳои нописанде, ки Худованд дар Қуръон мардум ва ба хусус мусалмононро аз анҷом додани он наҳй карда аст, ки яке аз онҳо лақабҳои зишт ба якдигар додан ва масхара кардан аст.

Лақаби зишт ба касе додан, масхара кардан ва ё ғайбат кардан навъе иҳонат ва беҳурматист, ки баъзе афрод ба хотири осудагии хотири худ ба нораво дар ҳаққи дигарон раво медоранд. Маъмулан ашхосе, ки дар руёруйии мустақим ҳарфи мантиқӣ надоранд ё худро аз гуфтугуи дуруст оҷиз медонанд, барои обрурезии ҳариф ўро масхара ё ғайбат мекунад. Барои ҳамин ҳам Худованд дар ояти 11 сураи муборакаи “Ҳуҷурот” мефармояд: “Эй муъминон! Набояд қавме қавми дигареро масхара кунад, чи басо инон аз онон беҳтар бошанд, ва набояд заноне занони дигарро масхара кунад, чи басо инон аз онон беҳтар бошанд ва дар миёни хеш айбҷуӣ макунед ва якдигарро ба лақабҳои бад садо накунед, пас аз иймон пардохтан ба фисқ бад расмест ва касоне, ки ин корро тарк накунанд аз ситамкоронанд.”
Ба қавли Мавлоно:

Ин суханҳои чу мору каждумат,
Мору каждум гардаду гирад думат.