Асари дуо ва намоз дар Ислом

وَقَالَ رَبُّکُمُ ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَکُمْ إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَکْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِي سَيَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ دَاخِرِينَ

  “Парвардигори шумо гуфтааст : маро бихонед то (дуои) шуморо бипазирам, касоне, ки аз ибодати ман такаббур меварзанд, ба зудӣ ба хорию зиллат вориди дузах мешаванд.” (сураи Рум, ояти 21)

“Оромсозӣ” яке аз шеваҳои мавриди истифодаи бархе аз равондармонгарон барои дармони бемориҳои равонӣ аст ва инсон метавонад онро аз роҳи тамрин омузад. Хондани намоз он ҳам панҷ бор дар рўз, худ беҳтарин барномаи оромсозӣ метавонад бошад. Паёмбари акрам (с) ба ҳангоми фаро расидани вақтҳои намоз мефармуданд : “Эй Билол моро бо намоз ба оромиш во дор” ва дар ҳадис омада аст, ки : “Ҳар гоҳ амре ба Расули Худо (с) сахт меомад, ба намоз меистоданд.” Ва низ Расули акрам (с) фармуданд : “Равшаноӣ чашми ман дар намоз аст.”
Ҳолати истироҳати аъсоб ва оромиши равонии нашъатгирифта дар намоз, инсонро аз изтиробе, ки беморони равонӣ ҳамвора аз он ранҷ мебаранд, мераҳонад. Дуою тазарруъ ба даргоҳи Худованд, боиси кам шудани шиддати изтироб мешавад, зеро муъмин медонад, ки Худованди Мутаъол дар Қуръон фармудааст: “Маро бихонед то (дуои) шуморо бипазирам”.
Робитаи маънавии инсон бо Парвардигор дар тули намоз ва дарёфти навъе файзи илоҳӣ, сабаби раҳо шудани неруҳои маънавӣ инсон мешаваду азмашро ҷазм, иродаашро қавӣ ва ҳимматашро баланд мегардонад.

Эй дуо аз ту иҷобат ҳам зи ту,
Эминӣ аз ту саломат ҳам зи ту.
Гар хато гуфтем ислоҳаш ту кун,
Муслиҳӣ ту эй ту султони сухун.