Қуръон дар Маснавӣ (2)

Офтоб омад далели офтоб,
Гар далелат бояд аз вай ру матоб.

Асарот ва нишонаҳои тасаллути Худованд бар ҷаҳони ҳастӣ беҳтарин далели равшан ва шоҳиди муътабар бар вуҷуди Ў мебошад ва ҳеҷ ниёзе ба радду инкор надорад. Агар дар бораи холиқи осмонҳо ва замин шакку шубҳае дар дил дорӣ аз мазоҳиру шоҳидҳои рўи замин руй бар магардон ва бадон нигоҳ кун то ҳақиқатро дарёбӣ. Аз ояти 53 сураи Фуссилат истифода шудааст.

سَنُرِيهِمْ آيَاتِنَا فِي الْآفَاقِ وَفِي أَنفُسِهِمْ حَتَّي‏ يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ

“Мо ба зудӣ оёту нишонаҳои худро дар офоқ ва атрофи ҷаҳон ва ҳамчунин дар даруни ҷони худи онҳо нишон медиҳем, то барои онҳо равшан шавад, ки Худованд ҳақ аст.”  (Фуссилат- 53)

Чашми дил боз кун, ки ҷон бинӣ,

Ончи нодиданист, он бинӣ.

Гар ба иқлими ишқ рўй орӣ,

Ҳама офоқ гулистон бинӣ.

Мушоҳидаи офоқ ва атрофи ҷаҳон, ҳамон Юсуфони хушҷамоли табиатанд, ки инсонҳоро ба беҳтарин ваҷҳ дар домани худ мепарваронанд ва бо аҷоибу низоми дақиқи хеш бар онанд, ки гоҳе сукут ва замоне бо дастакзанону мавҷкубону нурафшон ҳақиқати мутлақро чунон намоянд, ки инсонҳоро маҷзубу шефтаи “Ў” гардонанд.
Ҳамчунин ба сартопои вуҷуди худ нигаранд ва дастгоҳҳои азими офаринишро бибинанд. Масалан корхонаи ширсозиро дар вуҷуди модарон нигоҳ кунанд, тавлиди ҷанину тарзи тағзияи ў ва дигар аъзои баданро тамошо кунанд, ки бо чи назми дақиқ офарида шудаанд. Инҳо ҳама беирода ва хости инсон машғули коранду ҳаётро идома мебахшанд ва ҳамаашон, чи офоқу чи нафсҳо тири балое ҳастанд, ки бо сукути хеш фарёде баланде мезананду ба инсон мегуянд:

Омадам то ру ниҳам бар хоки пои ёри худ,
Омадам то узр хоҳам соате аз кори худ.
Омадам, к-аз сар бигирам хидмати гулзори ў,
Омадам, к-оташ бирам дар занам дар хори худ.

Бояд дилро аз олудагиҳои дунявӣ пок кард ва барои бозгашт ба ватани аслӣ омода шуд.

Кошке ҳастӣ забоне доштӣ,

То зи ҳастон пардае бардоштӣ.

 Ва набояд сар дар гулхани гетӣ фуру барему мисли чаҳорпоён гирифтори чарогоҳ шавем ба ҳадде, ки ҷазбае аз ҷазбаҳои Худованд моро мунҷазиб накунаду ғофил боқӣ монем.
Агар мо каме чашми худро боз кунем он вақт мебинем, ки ҳамаи коинот ва олами табиат шаҳодат ва гувоҳӣ бар тавҳиду ягонагии он зоти пок медиҳанд.