Тарҷумаи Қуръон дар Маснавии Мавлоно.

Тарҷумаи сураи Фотиҳа

اَلْحَمْدُ لِلّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ

“Ситоиш Худоро, ки парвардигори ҷаҳониён аст”
Хуш нагардад аз мадеҳӣ синаҳо,
Чун ки дар маддоҳ бошад кинаҳо.
Эй дил аз кину кароҳат пок шав,
В-онгаҳон алҳамд хон чолок шав.
Бар забон алҳамду икроҳи дарун,
Аз забон талбис бошад ё фусун.
В-онгаҳон гуфта Худо, ки нангарам,
Ман ба зоҳир, ман ба ботин нозирам.
                        (дафтари чаҳорум, байти 1735-1738)

Андар ин олам ҳазорон ҷонвар ,
Мезияд хушайш безеру забар.
Шукр мегуяд Худоро фохта,
Бар дарахту барги шаб носохта.
Ҳамд мегуяд Худоро андале(и)б,
К-эътимоди ризқ бо туст эй муҷиб.
                       (дафтари якум, байти 2291-2293)

الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ

«Он бахшояндаи меҳрубон»
Гуфт на валлоҳу биллоҳил – азим,
Моликулмулку ба Раҳмону Раҳим.
                         (дафтари дуввум, байти 909)    

مالِکِ يَوْمِ الدِّينِ

“Он фармонравои рўзи ҷазо”
Пеш аз онки рўзи дин пайдо шавад,
Назди молик дузди шаб расво шавад.
Рахти дуздида ба тадбиру фанаш,
Монда рўзи довари бар гарданаш.
                     (дафтари дуввум, байти 1065 -1066)

إِيِّاکَ نَعْبُدُ وَإِيَّاکَ نَسْتَعِينُ

“Танҳо туро мепарастем ва танҳо аз ту ёрӣ меҷуем”
Ҳамчунон, к –ийёка наъбуд дар ҳанин,
Дар бало, аз ғайри ту ло настаъин.
Ҳаст ин ийёка наъбуд ҳасрро,
Дар луғат в –он аз пайи нафйи риё.
Ҳаст ийёк настаъин ҳам баҳри ҳаср,
Ҳаср карда истионатрову қаср.
Ки ибодат мар туро орему бас,
Тамъи ёрӣ ҳам зи ту дорему бас.
                       (дафтари чаҳорум, байти 2929 -2932)

اهْدِنَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَقِيمَ

“Моро ба роҳи рост ҳидоят кун”
Иҳдино гуфтӣ сиротал мустақим,
Дасти ту бигрифту бурдат то наъим.
Нор будӣ нур гаштӣ эй азиз,   
Ғура будӣ гаштӣ ангуру мавиз,
Ахтаре будӣ шуди ту офтоб,
Шод бош, Аллоҳу аълам биссавоб.
                           (дафтари чаҳорум, 3419 -3422)
Чунки ҳайрон гаштию гиҷу фано,
Бо забони ҳол гуфти иҳдино.
                           (дафтари чаҳорум, байти 3752)
Баҳри ин муъмин ҳаме гуяд зи бим,
Дар намоз, иҳди сиротал мустақим.
                            (дафтари якум, байти 2234)

صِرَاطَ الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ غَيْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ وَلاَ الضَّآلِّينَ

“Роҳи касоне, ки эшонро неъмат додаӣ, на хашмгирифтагон бар онҳо ва на гумроҳон”
Гуфт Пайғамбар ба аъробий мо,
Салли иннак лам тусалли ё фато.
Аз барои чораи ин хавфҳо,
Омад андар ҳар намозе иҳдино.
К –ин намозамро маёмез эй Худо,
Бо намози золлину аҳли риё.
                        (дафтари якум, байти 3396 -3399)