Тарҷумаи Қуръон дар Маснавии Мавлоно.

Тарҷумаи сураи Фотиҳа

اَلْحَمْدُ لِلّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ

“Ситоиш Худоро, ки парвардигори ҷаҳониён аст”
Хуш нагардад аз мадеҳӣ синаҳо,
Чун ки дар маддоҳ бошад кинаҳо.
Эй дил аз кину кароҳат пок шав,
В-онгаҳон алҳамд хон чолок шав.
Бар забон алҳамду икроҳи дарун,
Аз забон талбис бошад ё фусун.
В-онгаҳон гуфта Худо, ки нангарам,
Ман ба зоҳир, ман ба ботин нозирам.
                        (дафтари чаҳорум, байти 1735-1738)

Қуръон дар Маснавӣ (2)

Офтоб омад далели офтоб,
Гар далелат бояд аз вай ру матоб.

Асарот ва нишонаҳои тасаллути Худованд бар ҷаҳони ҳастӣ беҳтарин далели равшан ва шоҳиди муътабар бар вуҷуди Ў мебошад ва ҳеҷ ниёзе ба радду инкор надорад. Агар дар бораи холиқи осмонҳо ва замин шакку шубҳае дар дил дорӣ аз мазоҳиру шоҳидҳои рўи замин руй бар магардон ва бадон нигоҳ кун то ҳақиқатро дарёбӣ. Аз ояти 53 сураи Фуссилат истифода шудааст.

Қуръон дар Маснавӣ

Тардид нест дар ин, ки фарҳангу маорифи исломӣ чи дар шакли адабии онҳо ва чи дар сурати таълифоти насрӣ, илмӣ, ахлоқӣ ва ирфонӣ анбошта аз оёти қуръонист, ки соҳибназарон бо тамассук бо онҳо чи бо тафосир ва чи бо истишҳод, матолиби мавриди баёну таҳқиқи худро дорои асосу бунёди маҳкам сохтаанд.

Дуоҳои Қуръонӣ (2)

 Тибқи ваъдае, ки ба шумо азизон дода будем, ба идомаи дуоҳои қуръонӣ мепардозем. Дар бахши аввал мо фақат аз дуоҳои сураи муборакаи “Бақара” истифода карда будем ва инак ба идомаи он, яъне дуоҳои сураи “Оли Имрон” мепардозем.

رَبَّنَا لاَ تُزِغْ قُلُوبَنا بَعْدَ إِذْ هَدَيْتَنَا وَهَبْ لَنَا مِن لَدُنْکَ رَحْمَةً إِنَّکَ أَنْتَ الْوَهَّابُ¹

Қуръон ва асрори хилқати инсон (аз назари пизишкӣ)

  Қуръони Карим дар замоне нозил шуд, ки илми пизишкӣ (тиббӣ) дар аввали роҳ буд ва табибон маълумоти зиёде аз коркарди дастгоҳҳои даруни бадани инсон надоштанд.

Аллома Муҳаммад Иқболи Лоҳурӣ ва Қуръон

 Иқбол аз оғози умр Қуръонро ба овози баланд қироат мекард. Рўзе ҳангоми тиловат, падараш аз паҳлуи Ў гузашту гуфт: “Иқбол! Ҳар рўз нуктае дар бораи Қуръон барои ту хоҳам гуфт.”

Ҳақ ва ботил дар Қуръон

أَنزَلَ مِنَ السَّماءِ مَاءً فَسَالَتْ أَوْدِيَةُ بِقَدَرِهَا فَاحْتَمَلَ السَّيْلُ زَبَداً رَابِياً وَمِمّا يُوقِدُونَ عَلَيْهِ فِي النَّارِ ابْتِغَاءَ حِلْيَةٍ أَوْ مَتَاعٍ زَبَدٌ مِثْلُهُ کَذلِکَ يَضْرِبُ اللَّهُ الْحَقِّ وَالْبَاطِلَ فَأَمَّا الزَّبَدُ فَيَذْهَبُ جُفَاءً وَأَمَّا مَا يَنفَعُ النَّاسَ فَيَمْکُثُ فِي الْأَرْضِ کَذلِکَ يَضْرِبُ اللَّهُ الْأَمْثَالَ.

Дуоҳои Қуръонӣ

Мо инсонҳо як мавҷуди заиф ҳастем ва ҳамеша ба кумак ва ёрии Худованд ниёз дорем. Агар худованд назарашро аз мо  бандагонаш гирад, мо дар чоҳи ҳалокату бадбахтӣ меафтем ва касе ҳам наметавонад моро наҷот диҳад. Аммо бо вуҷуди инки медонем дар баробари қудрати Аллоҳ чизе нестем ба сабабҳои гуногуне мисли:

Чист Қуръон? Гўфтаи Парвардигор,

Муъҷизи пайғамбари волотабор.

Чист Қуръон? Зам-зами ҷўшони ишқ,

Рамзи ҳастӣ рози хилқат ҷони ишқ.

Чист Қуръон ? офтоби зиндагӣ,

 Дафтари андешаи пояндагӣ.

Чист Қуръон ? машъали роҳи наҷот,

Чашмаи оби ҳаёт.

Ба номи Худованди ҷонофарин,

Ҳакими сухан дар забон офарин.

Худованди бахшандаи дастгир,

Карими хатобахши пўзишпазир.

Бародар ва хоҳари мусалмон, дуруди Худованд бар шумо бод! Бидонед, ки ёдгирии чаҳор чиз бар мо вочиб аст: